Geschiedenis / Biografie: Wie is Aniek?
 |
Op vijftien augustus 1990 werd ik geboren in Winterswijk. Ik werd geboren met een aantal afwijkingen aan mijn rechter been. Het was onder andere veel korter als mijn linker been. Een periode van veel ziekenhuisbezoeken en grote onzekerheden begon. De doktoren in het Radboud-ziekenhuis in Nijmegen hebben geprobeerd om mijn rechterbeen te verlengen door middel van de Ilizarovmethode. Dit is een methode waarbij ze het bot breken en door middel van pinnen en een ijzeren stellage om je been, enkele centimeters kunnen verlengen. Helaas was ik de eerste patiënt in Nijmegen waarbij ze deze methode toepasten. Terwijl ze in Utrecht al elf jaar langer ervaring hadden, wat betreft deze ingreep. Het onvermijdelijke gebeurde, het ging totaal verkeerd. Toen ze pas na zeven maal opereren erachter kwamen dat ik enkele belangrijke delen in mijn been miste, hebben we een second opinion aangevraagd in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar hebben ze nog een keer geprobeerd om mijn been te verlengen, dit keer op de juiste manier. Helaas was de toestand van mijn been zo slecht ,door de voorgaande operaties, dat het niet mocht baten. Op mijn elfde moest ik een zware beslissing maken: leven met een stijf been en slordig lopen, of mijn been laten amputeren en leren om goed te lopen. Natuurlijk zei ik gelijk, mijn been mag er echt niet af. Gelukkig heb ik na overleg met mijn ouders en de doktoren, toch besloten om te amputeren in 2002. |
| Ondanks alle bezoeken aan het ziekenhuis en pijn en verdriet te moeten hebben, heb ik toch een heel fijne jeugd gehad. Mijn ouders en vrienden stonden altijd klaar voor mij. Doordat mijn ouders werkzaam waren in een sportcentrum, kwam ik snel in aanraking met het tennis. Ik heb het altijd wel geprobeerd, maar ik kwam met mijn prothese niet echt snel vooruit. Totdat mijn moeder in het jaar 2000, een documentaire op televisie zag over rolstoeltennis. Snel daarna ben ik een kijkje gaan nemen bij toenmalig bondscoach Aad Zwaan. Al snel was ik helemaal verkocht. Ik wist dat het tennis mij heel veel plezier zou bieden en ik wist ook dat ik er graag goed in wilde worden. Na het nemen van de beste keuze in mijn leven, de amputatie, is het tennis heel erg serieus voor mij geworden. Ik begon harder te trainen en ik speelde mijn eerste toernooitjes nationaal en internationaal. Nu bijna tien jaar na mijn amputatie ben ik ongeveer 25 weken per jaar weg om toernooien te kunnen spelen over de hele wereld. Mijn paspoort laat trots zien dat ik op alle continenten geweest ben. In het afgelopen jaar heb ik me opgewerkt tot de top vier op de dames wereldranking in het enkel en dubbelspel. Ik maak deel uit van het Nederlandse damesteam. De spelen van Beijing kwamen voor mij net te vroeg. Maar ik ben supertrots op het feit dat ik nu op de goede koers lig naar de Paralympische spelen van Londen 2012. Ik ben nu eenentwintig jaar en geniet van het leven met al haar ups en downs. Het afgelopen jaar heb ik mijn home town Dinxperlo verlaten voor de grote stad Arnhem. Dit zodat ik dichterbij mijn trainingslocatie woon. Vijf dagen per week ben ik te vinden op de tennisbanen in Renkum, waar ik train met mijn trainer en coach Aad Zwaan. Fysieke en mentale trainingen mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Dit alles met het oog op de spelen in Londen. |
|
